علما و عملا أن لهذا الرجل و هو مولى الاردبيلى ره تلميذا من اهل تفرش اسمه مير علام . - الى آخر الحكاية - « 1 » . * * * * قال صاحب قصص العلماء م 1302 : احمد بن محمد اردبيلى مشهور به مقدس اردبيلى و معروف به محقق اردبيلى از مشاهير جهابذه محققين از فضلاى روزگار و از صناديد مدققين فضلاى اعصار و از معاريف مقدسين و متورعين احبار و اخيار است و صاحب معالم و مدارك نزد او درس خوانده‌اند و ملا عبد اللّه تسترى از او اجازه دارد و او اجازه دارد از سيد على بن صايغ از شهيد ثانى و وفات آن جناب اتفاق افتاد در ماه صفر المظفر از سال نهصد و نود و سه و زهد و ورع و تقوايش اشهر از آن است كه خامه كاسر اين قاصر عشرى از معاشر آن را ظاهر سازد . مجملا اينكه آن جناب را حمارى بود كه به كربلا و سامره مىرفت و هرگز او را تازيانه نمىزد و نصف مسافت بر او سوار مىشد و نصف ديگر را پياده مىرفت و هر وقت كه آن درازگوش ميل به چريدن مىكرد او را منع نمىنمود . و در انوار نعمانيه گفته كه چون از بغداد مراسلجات به نجف مىدادند كه ملا احمد برساند آن مراسلجات را مىگرفت اگر مركوب را كرايه نموده بودند ديگر بر او سوار نمىشدند و مىگفت كه اين مركب را اجاره كرده‌ام كه خود سوار شوم اكنون مراسلجات زياد شد و با اين قيد اجاره نكرده بودم و گاه هست كه صاحبش رضا نباشد . و سيد نعمة الله جزايرى در زهر الربيع نوشته كه مقدس اردبيلى در مشهد علوى شخصى از امراى سلطان عادل شاه عباس اول تقصيرى در خدمت كرد پس التماس از ملا احمد نمود كه مراسله به سلطان نويسد و او را شفاعت كند پس محقق اردبيلى مراسلهء فارسيه نوشت به اين عبارت « بانى ملك عاريت

--> ( 1 ) . توضيح المقال ، ص 40 .